Μια φορά κι έναν καιρό...

...Ήταν ένας άνδρας, ο οποίος γυρνώντας στο σπίτι και κουρασμένος απ' την δουλειά, σκεφτόταν ότι μόλις πάει, θα αράξει στην πολυθρόνα του, με την εφημερίδα του και θα ξεκουραστεί. Φτάνει στο σπίτι και ενώ κατευθυνόταν στο "όνειρό" του, τον σταματάει η γυναίκα του: "Καλά που ήρθες και πρέπει να πάω την μαμά στο νοσοκομείο! Να προσέχεις τον μικρό..." κλπ κλπ. Τα παίρνει ο άνδρας, ακούει και τον μικρό να ουρλιάζει για παιχνίδι και να χοροπηδάει σαν το τρελό και αποφασίζει να κάνει κάτι για να γλιτώσει από το κακό που τον βρήκε. Παίρνει έναν παγκόσμιο χάρτη και τον κάνει κομματάκια. Πάει στον μικρό και του λέει: "Αν καταφέρεις να φτιάξεις αυτό το χάρτη που είναι σαν παζλ, θα παίζουμε μέχρι αύριο το πρωί. Οκ;", "Οκ", λέει ο μικρός και τραβάει να φτιάξει το παζλ. Ήσυχος ο άνδρας ότι ξέμπλεξε, απλώνεται στην πολυθρόνα με εφημερίδα και τα σχετικά. Σε 5 λεπτά σκάει ο μικρός με έτοιμο το παζλ. Τα παίζει ο μπαμπάς και του λέει: "Μα καλά πώς το έκανες αυτό;" και απάντησε ο μικρός: "Από πίσω είχε την φωτογραφία ενός ανθρώπου. Φτιάχνοντας τον άνθρωπο, έφτιαξα τον κόσμο...".


Ευχαριστώ για την ιστορία τον Αντώνη Καλογήρου.

Εργασία και χαρά

Έπιασα δουλειά. Γι' αυτό χάθηκα. Όχι, δεν είναι δικαιολογία. Απλώς απορροφήθηκα από το καινούριο και όμορφο συγχρόνως.
Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή...
Εκεί που είναι 5 το πρωί και χτυπιέσαι με ροκές σ' ένα μπαρ, σκάει ένας γνωστός σου και σου προσφέρει δουλειά στο τοπικό τηλεοπτικό κανάλι. Τρελός είσαι να πεις όχι; Ε δε λες! Και πήγα. Και γούσταρα πάρα πολύ! Και ένα μήνα μετά γουστάρω ακόμη πιο πολύ!
Εργασία και χαρά λοιπόν. Μοντάζ, σκηνοθεσίες και τα τοιαύτα...
Αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το control όπου κάθεται σκηνοθέτης, γραφίστας και ηχολήπτης και κάνουν τα απαραίτητα για να βγει ένα live. Η consola του σκηνοθέτη έχει τόσα απίστευτα πολλά κουμπάκια, που μέσα στον υπέροχο μπλε φωτισμό του δωματίου λαμπυρίζουν. Σαν μικρό παιδάκι που βρήκε καινούριο παιχνίδι νοιώθω! Και είναι γαμάτα που μπορώ και το νοιώθω αυτό στην δουλειά.
Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα να αποξενωθώ λίγο από όλα και να πάθω αυτό που λέει ο λάος ότι η δουλειά έφαγε τον αφέντη, αλλά χαίρομαι πάρα πολύ που πρόκειται για δουλειά και όχι για δουλεία... χε!
Υπόσχομαι να επανέλθω σύντομα σε πιο εβδομαδιαία, αν όχι καθημερινή βάση.

Viva La Evolution!

Εξέλιξη.
Είναι αυτό που όλοι επιθυμούμε, αποζητάμε, ευχόμαστε για τον εαυτό μας.
Οι περισσότεροι μισούν την στασιμότητα. Μέσα σε αυτούς κι εγώ.
Όταν εξελίσσομαι είναι σα να γνωρίζω ένα καινούριο άτομο που έκρυβα βαθιά μέσα μου.
Είναι τόσο διασκεδαστικό όσο το να γνωρίζεις έναν άνθρωπο. Αρχικά βλέπεις τα βασικά γνωρίσματά του και σιγά σιγά ψηλαφίζεις τις λεπτομέρειες... Αλλά νομίζω ότι το πιο συναρπαστικό σημείο είναι εκείνο που αρχίζει η διάδραση με τους άλλους ανθρώπους. Ειδικά δε όταν πρόκειται για κοντινούς φίλους που σε ξέρουν σαν την παλάμη του χεριού τους - ή τουλάχιστον αυτό πίστευαν μέχρι σήμερα.
Όλη η διαδικασία της εξέλιξης δεν νομίζω ότι αναγκαστικά ταυτοποιείται με την αλλαγή. Το να αλλάξεις το θεωρώ πολύ δύσκολη διαδικασία - για να μην πω αδύνατη. Το θέμα είναι να βελτιώσεις αυτό που ήδη είσαι. Σαν το Κ700 που έγινε Κ700i (που λέει και μια φίλη μου).. ή κάτι τέτοιο.
Τους τελευταίους 2 μήνες εγώ προσωπικά νοιώθω μία εξέλιξη. Το γαμάτο στην υπόθεση είναι ότι - όσο κάπως κι αν ακούγεται - γουστάρω πολύ τον εαυτό μου στην τελευταία βερσιόν του. Αυτό φυσικά και μου δίνει πολλή περισσότερη αυτοπεποίθηση - η οποία πάντα χρήσιμη είναι και κίνητρα και θάρρος δίνει για να προχωρήσεις μπροστά... Από την άλλη σου προσφέρει μια χαλαρότητα. Είσαι αυτός που είσαι και δεν φοβάσαι να το δείξεις αυτό και στους άλλους, αποφεύγοντας τις μάσκες και τα ψεύτικα προσωπεία. Δεν λέω ότι παλιά ήμουν ψεύτικη. Απλώς κατά ένα τρόπο περιόριζα τον αυθορμητισμό μου, την ετυμολογία μου και την τοποθέτηση της άποψής μου στο τραπέζι...
Τώρα τα πράγματα δείχνουν καλύτερα και μ' αρέσει πολύ αυτή η διαδικασία της αναδόμησης παύλα εξέλιξης και προσπαθώ να την απολαύσω στο έπακρο.. Όχι ότι "μια φορά εξελισσόμαστε γι' αυτό να το διασκεδάσουμε όσο μπορούμε..", αλλά να, κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά....

Άρωμα

«Ζαλίζει, όταν θα σβήσουν τα φώτα

το άρωμα της το σκοτάδι τρυπά

Λόγια πολλά σαν μια αντανάκλαση

που σβήνει όπως το φως κι η σκιά»

Άρωμα…

Ένα τραγούδι, μια σκέψη, μια στιγμή…

Η ζωή μας ένα ταξίδι…

Φουρτούνες, απαγορευτικά, ήλιος, θάλασσα, νέοι κόσμοι, σταθμοί, τρένα, χαμόγελα, φίλοι.

Η ζωή ένα άλμπουμ με φωτογραφίες.

Κι όποτε θέλεις το ανοίγεις και το ξεφυλλίζεις.

Μία αρχή, ένα τέλος και μετά πάλι μια καινούρια αρχή.

Φαύλος κύκλος, ποτέ δεν τελειώνει.

Μόνο κάποιες στιγμές στέκεσαι κι αναρωτιέσαι: «τα έκανα καλά ως εδώ;». Και μετά ξεκινάς πάλι.

Κι η ζωή συνεχίζει να σκορπά το άρωμά της προσπαθώντας να «ξυπνήσει» τα ξεχασμένα απ’ τη ρουτίνα ρουθούνια μας…

Υ.Γ. Αφιερωμένο στο Μανταρινάκι.

Δεν κάνει κρύο - Locomondo

Video clip που γύρισα το καλοκαίρι του 2007 σε παραλία της Κρήτης με το τραγούδι "Δεν κάνει κρύο" των Locomondo παρέα με ξαδέρφια και φίλους. Αρχικά προορισμένο για ακαδημαϊκή εργασία και πλέον για προσωπική απόλαυση του καθενός.. :)

Πλάκα κάνεις! Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα;

Μου 'ρθε και κάρφωσα μια σημαία στα σκουπίδια. Δεν είναι πια αυτή κατάσταση! Όλο το Ηράκλειο βρωμάει. Δεν μπορείς να πάρεις ούτε ένα μόριο καθαρής ανάσας. Όλοι οι δρόμοι είναι μια απέραντη χωματερή και εσύ περπατάς χοροπηδώντας μήπως και αποφύγεις την μπανανόφλουδα, κρατώντας την αναπνοή σου και έχοντας συγχρόνως το χέρι στην μύτη και το στόμα μπας και αποκλείσεις την είσοδο της μπόχας στους πνεύμονές σου. Και αφού έχεις καταφέρει να φέρεις εις πέρας την φιγούρα τσαφ! κλείνει και το ρεύμα! Το επίπεδο δυσκολίας ανεβαίνει.. Τώρα πρέπει να το κάνεις όλο αυτό ΚΑΙ χωρίς να βλέπεις πέρα από τη μύτη σου. Την κλειστή απ' το χέρι.
Επόμενο level: Ναι, ναι, κυρίες και κύριοι φυσάει ούριος άνεμος! Τι ούριος.. Μποχασκονοσκουπιδούριος άνεμος. Τώρα πρέπει να κλείσεις και τα μάτια. Τα πράγματα δυσκολεύουν..
Θα τα καταφέρεις να φτάσεις μέχρι το τέρμα;

Α ρε Ελλάς το μεγαλείο σου! Μια απέραντη χωματερή με όλα τα γουρούνια μαζεμένα στην βουλή.. (χα, έκανα και ρίμα!).
Πότε επιτέλους σ' αυτή τη χώρα θα είναι ευχαριστημένοι οι πολίτες της για να μην φτάνουμε σε τέτοια ακραία σημεία; Πότε;
Το ρωτάω και γελάω.. Μήπως ξέρω ήδη την απάντηση; Μήπως είναι ίδια με την ερώτηση απλά αυτή τη φορά με τον τόνο στην λήγουσα; Μήπως;

Υ.Γ. Ευχαριστώ τους φίλους Μάνο και Μιχάλη για την ιδέα της φωτοσοπιασμένης φωτό.

Κάτι σαν.. ανέκδοτο

Μόλις έλαβα το εξής email:

Το τεστ έχει μόνο 1 ερώτηση, αλλά είναι πολύ σημαντική!
Δίνοντας μια ειλικρινή απάντηση θα καθορίσει το φιλότιμο σου!
Το τεστ περιέχει μια τυχαία, εντελώς φανταστική περίσταση όπου ΕΣΥ καλείσαι να πάρεις μια απόφαση! Θυμήσου ότι η απάντηση σου πρέπει να είναι ειλικρινής.
Διαβάστε τα παρακάτω και δώστε ιδιαίτερη σημασία σε κάθε γραμμή!

Η ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ:

Είσαι στη Νέα Ορλεάνη. Γύρω σου κυριεύει το χάος που προκάλεσε ένας τυφώνας και πολλαπλές πλημμύρες.
Είναι μια πλημμύρα βιβλικών διαστάσεων. Είσαι ένας δημοσιογράφος - φωτογράφος που δουλεύει για μία πολύ μεγάλη εφημερίδα, και είσαι παγιδευμένος μέσα στην μέση αυτής της καταστροφής!!
Η κατάσταση είναι φοβερή! Προσπαθείς να τραβήξεις φωτογραφίες που θα καθορίσουν την καριέρα σου. Σπίτια καταστρέφονται, άνθρωποι ουρλιάζουν, άλλοι εξαφανίζονται κάτω από τα νερά! Η φύση τα καταστρέφει όλα!


ΤΟ ΤΕΣΤ

Ξαφνικά βλέπεις έναν άνθρωπο μέσα στο νερό! Παλεύει για τη ζωή του προσπαθώντας να μη τον καταπιούν τα κύματα!
Πλησιάζεις... και σου μοιάζει οικείος! Ξαφνικά καταλαβαίνεις ποιος είναι!

Είναι ο George Bush!!!

Την ίδια στιγμή βλέπεις τεράστια κύματα να κατευθύνονται καταπάνω του έτοιμα να τον πνίξουν!


Έχεις 2 επιλογές:

1) Μπορείς να σώσεις την ζωή του George Bush ή

2) Να τραβήξεις μια δραματική φωτογραφία που αναπαριστά τον θάνατο ενός από τους πιο δυνατούς και σημαντικούς ανθρώπους στον πλανήτη!


Η ΕΡΩΤΗΣΗ:

Εδώ είναι η ερώτηση και παρακαλώ απάντησε ειλικρινά:

α) Θα επιλέξεις έγχρωμο φιλμ με υψηλή αντίθεση, ή

β) θα πας για την κλασική απλότητα του ασπρόμαυρου;